Enkomputiligis Don HARLOW

Memore al Len Newell

de Edwin De Kock

Aperis en Vojaĝoj kaj aliaj poemoj (1992)


Trikontinente, kantavara, vi
disvagis elmemore kaj fro lokoj
de la koro: Vestminstra Tamizponto
aŭ vitraloj en la Kapelo Sankta,
eĉ se flustregas la trafiko plu.

Poste por multaj vi fariĝis ombro
inter la ombroj, kvankam kun la suno
piramide, sub minaret' Kartume,
sur Triestaj stratoj kaj en stacio
lasta, Adelajdo ― jam atinginte
la ekstreman randon de l' izoleco,
aŭdi la ondoŝmacojn, preter kiuj
kuŝas ne koroj sed la finglaci'.

Tiavaste vi tute dispeciĝis
en perditajn poemfragmentojn. Tamen
Izismense mi kunenserĉis vin,
spure, pene ― ĝis la piedoj brulis ―
trapaŝante viajn Eŭropajn landojn.

Ĉe via Klubo mi pri vi demandis,
kaj sorsaltis de trans la jaroj eĥoj,
kiuj kun mi eliris sub ombrelo
en la humidajn stratojn. Sur mia ŝu'
folio, kaj svingiĝis ruĝa buso
ĉirkaŭ angulon, eble al Kensington
aŭ iu finhaltejo de l' konsterno.

Tiam en Roterdamo tra fenestro
falanta suno, nekutime suda,
reokulis trans ŝultro la revuon
kiun vi tiom flegis, antaŭ kvindek
kvin someroj ― jam mia tuta vivo.
Unuhore, dum tiu posttagmezo,
kiel ajn mi postfoliumis vin,
nur la orfajn vortojn mi trafis, kiujn
vi lasis en dolor' kaj nubokule
al la nekonaĵoj (al mi konataj)
ĉiam pli malestime vin turnis for.

Mi sekvis oldan kanton tra Parizo,
spuri, fremda, viajn amatajn lokojn
ĝis la tombejo ― kvankam Père-Lachaise
glutis preskaŭ eĉ min, serĉanton tardan,
kiun oni forŝlosis kaj dum horo
lasis en ŝtonaj haloj de silento
sub la tero, kun la memorskribaĵoj
kaj lumetoj elektraj, dum profunda
frido komencis grimpi al la koro.

Apud Adriatiko en la trajno,
varme post Venafro kun Iannacone
kaj belmonta antikvo landinterne,
mi primeditis inter babilantoj
neĝon iaman sur soldatoraŭto
norden, al nokto aŭ la nova tago.

Preter Triesto, urbo krize via,
vi min atendis en Gorizia
unuvolume ― eĉ se tute for;
kaj mi sidis tie, en via ĝardeno,
dum la identaj branĉoj kapjesemaj
verdasaĝe signalis super mi
ombre pri lumo en polviĝanta jar'.