Enkomputiligis Don HARLOW
|
|
Enkomputiligis Don HARLOW |
|
"J'en appelle à la postérité!" La Brige. |
|
Cedinte, mia kara Varingjen', al via panegir', mi tenas jen en miaj manoj la poembiblion, la "Esperantan", jes, "Antologion"! Kaj mi konfesas (iom fruntopeze), ke inter tiom da artaĵoj, meze de tia elflorado de belstilo, mi tuj ekserĉis, ne sen maltrankvilo kaj eble eĉ kun iom da ĵaluzo, ĉu spuron tie lasis mia muzo. Mi foliumis, foliumis febre, ĝis, ĉe paĝturno, kelkaj versoj feble aŭdigis memoratan flustron ... Kristo Parnasa! -- "Polurita Romantisto" jen l' etiket' al mia nom' alkroĉa! Nu, polurita, tio flatas fajne; sed romantisto, vere! Ĉu verŝajne? Mi, kies kant' humilis duonvoĉa, kiu min gardis de l' bombasto, preskaŭ kiom de l' ĉasto, pesto kaj Unesko! Ĉu oni iam vidis min, kun haroj distaŭzaj, liri ĉe la ŝtormaj maroj, aŭ drivi, svenadante, sur la lagoj? Ĉu mi bojigis iam la vertragojn per amdeklaroj al la frida luno? Ĉu himnis mi misterojn de l' mallumo? Ho Byron, ho Musset! Mi, ho Novalis! sentimentalon vian ne rivalis, kaj jamjam la tamtamon ĵetis flamen. -- Bone, vi diros, mi konsentas; tamen de kia timbr' aŭ ton' via muziko? Ĉu vi pretendus al "metafiziko"? Al mi viaj titoloj ŝajnas povri. En viaj versoj eblas ja malkovri aŭ anapestojn tie aŭ daktilojn, sed anakondojn, sed pterodaktilojn? La stegosaŭrojn vi ne bredas horde; vi ne modelis per profetaj manoj la hidan ŝlimon de l' praoceanoj; vi ne vibrigis emociakorde la vervajn gruntojn de la kavernhomoj: "umpfr, hrraĥ, kŝunks, ngoŭĉj" -- ĉitiuj vortatomoj de la estonta milda Esperanto. Vi ja parolis, eĉ kun tro da vanto, pri flirtoj kun ravantaj brunaj beboj, sed eĉ ne verson ĉizis pri l' ameboj, ĉi simbolegoj de la kosmaj streboj! Al via muz' nur rozoj estis nutro: da dolĉoj tiaj ni jam legis, nu, tro. Aĥ ia vomaĵoj, ruktoj, spermo, putro! Jen la flagvortoj, jen la moto ŝika de l' pura poezi' metafizika! -- Ho prava profesoro! mi konfesas pri ĉiuj tiuj mankoj; eĉ herezas ĝis pensi ja, ke la muzik' konkreta, la senfigura pentro, la proleta subrealismo 'stas nur dekadenco de l' art'; ke danco iĝis kunatenco sovaĝa al la harmoni' beltakta; televizi' dormigas min; l' abstrakta skulpturo iel lasas min glacia; kaj la "mobiloj" el dratar', per sia absurda turniĝado, vane gestas al mia senatento. Kio restas al mi, se ne bedaŭri esti tio, kio mi estas, ĉu ne? sen partio, sen skolo, sen patrono, kaj sen ismo, malfrua fil' de l' olda paganismo ... Mi ne koleros do al mia juna kunbardo, nek al lia oportuna, sed iom simpla klasifiko pri mi. Io sukcesis tamen min deprimi: lia malvarma, tranĉa maniero almeti jam al mia kariero la finan punkton: "ankaŭ lin englutis milito". Jen! Liutis kaj kaputis, kvazaŭ en la antikva epitafo. Kun sia mieneto de serafo, en mortotuk' li min trankvile ligas. Ne tiel oni homojn enterigas! Kiel barbare buĉas vin ĉi Skoto! Sed ne mutigos min silent-bojkoto: pri mia mort' ankoraŭ mi ne aŭdis! Amik', ne kredu, kion tiu Auldis; mi spiras, vivas, kaj por vin konvinki ne lasi min en la nenion sinki, kaj por je l' klaĉo igi lin bedaŭra, jen kelke plu de via G. E. Maŭra |
